Jestem już w Kuopio, nareszcie! Trzeba przyznać, że ten wyjazd był męczący, ale dostarczył też nowych doświadczeń. Nauczyłem się, jak zapisywać krzaczkami moje imię... i kilka innych sztuczek. Jednak nie ma jak w domu. I Puijo gotowa do treningów. Jak się można domyślić, wczoraj rano Tommi przyszedł do nas na śniadaniu i powiedział, że nie skaczemy, bo wieje. Usiłowaliśmy mu zwrócić uwagę, że nic nie wieje i warunki są idealne do skoków (jak zawsze w Ruce), ale wrzasnął: "Wieje!!!" Potem jeszcze powiedział nam, że mamy jechać do domów i spotkamy się za tydzień w tym samym miejscu, po czym wrócił do siebie na górę.

Uwierzycie, że media uwierzyły w ten bajer? No ale to wszystko dlatego, że nie było żadnego dziennikarza na miejscu. Bo komu by się w końcu chciało jechać do Ruki?

Wracam na bloga i co widzę? Jakieś wypociny tej miernoty Joonasa! Skandal! I nawet nie mogę usunąć, bo ten głupi msn nie ma takiej opcji! Wcale nie kazałem Joonasowi pisać nic na temat zawodów w Rovaniemi!

Dzisiaj dotarłem do Ruki. Reszta chłopakow zjechała już w niedzielę, ale ja... mnie zatrzymał... zatrzymały ważne sprawy. Powiem wam, że nocne życie w Rovaniemi mają całkiem ciekawe... mmm...

W Ruce nie wieje - bo czemu by miało wiać? W drużynie zapanowała jakaś atmosfera rozprężenia. Nikomu się nie chce chodzić na treningi! Olli goni się z reniferami po parkingu, Matti dostał kartę stałego klienta w tutejszym Alko, Aho rozbija się po okolicy na skuterach śnieżnych i marudzi, że słabe przyspieszenie mają. Lappi urządza sobie pogawędki z panią na recepcji i robi jej wykłady na temat prawa hotelarskiego w Laponii. Vaciak przyssał się do telewizora i ogląda seriale.

Zapytacie, skąd ta degeneracja, skoro mamy pod nosem pięknie przygotowaną skocznię i idealne warunki? Otóż najwyraźniej Tommi nareszcie pogodził się z Marvailą - i stracił głowę dla skoków i całego świata. Zamknęli się w swoim apartamencie i ponoć nie widziano ich od niedzieli. Jutro niby mamy skakać Zawody Nocy Polarnej, ale jakoś czarno to widzę...

Wczoraj niedojda Lindström miał urodziny. Byliśmy bardzo jednomyślni w kwestii prezentów: dostał po piwie. Lappi rozważał, czy nie wręczyć mu jakiejś lektury, przez co miał na myśli regulamin rozgrywania zawodów skoków, ale zwróciłem mu uwagę, że Lindström prawdopodobnie nie umie czytać. No, myliłem się - niedojda wziął puszkę z piwem i przeczytał głośno i wyraźnie: Karjala. Później jednak nie odzywał się do końca wieczoru, więc możliwe, że wyczerpał całe zapasy energii.

Jutro skaczemy Ensilumen Kisat. Zamierzam pokazać, kto będzie rządził na skoczniach...

Jesteśmy w Jyväskylä, gdzie mamy coroczne testy sprawnościowe. Wypadłem oczywiście najlepiej z ekipy, ale Marvaila w oświadczeniu dla telewizji pomylił mnie z Aho. Dlaczego ja zawsze muszę padać ofiarą cudzej niekompetencji? I co Aho wciąż robi w tej drużynie?? Uważam, że 30 lat to powinien być wiek emerytalny w przypadku skoczków. Niech się lepiej weźmie do poważnej roboty i zacznie zarabiać na rodzinę - zwłaszcza że ma mu się powiększyć. Skacze tak nędznie, że ze skoków nic nie wyciągnie, a ja na pewno nie zamierzam ułatwiać mu zadania. Zresztą ja sądzę, że to jest wszystko spisek: Hiihtoliitto ma umowę ze sponsorami, że ilekroć w telewizji padnie nazwisko Aho, to na konto związku wypływa kilka euro. No i dlatego Marvaila na antenie powiedział Ahonen zamiast Happonen. Skandal!

Omawiałem tę kwestię później z Joonasem i on - co za łatwowierny człowiek! - był zdania, że Marvaila po prostu się przejęzyczył, bo w ogóle wyglądał na dość rozkojarzonego. Jaaasne... Od kiedy to Joonas jest takim obserwatorem ludzkich zachowań? Kazałem mu wracać do magazynu "Pralki i bębny" i nie kwestionować zdania starszych i mądrzejszych.

Poza tym Marvaila rozwodził się w nieskończoność nad Larinto i Kovaljeffem, którzy nie mam pojęcia co robili na naszych testach. Chyba nie wydaje im się, że awansują do kadry narodowej???

Jutro jedziemy do Rovaniemi ćwiczyć na śniegu. Czas najwyższy.

To jakaś żenada. Moi wierni fani mają szczęście, że w ogóle piszę te słowa...

Ale może od początku. Po beznadziejnych konkursach w Oborowie i Klikowie, których już w ogóle nie pamiętam, pojechaliśmy na zgrupowanie do Słowenii. Słoweńcy to są równi goście. Urządzaliśmy sobie zawody w piciu i niestety, polegliśmy. To wszystko oczywiście wina Mattiego, który do tej drużyny akurat się nie nadaje. Na wszelki wypadek podstawiliśmy mu bezalkoholowe, ale ten dureń zaczął się chwalić, że tak dobrego piwa jeszcze nie pił, po czym wydoił całe trzy skrzynki, co Słoweńcom wydało się niepokojące, sprawdzili... i zdyskwalifikowali nas za używanie środków niedozwolonych. Dóóóóół...

Następnego dnia Tommi urządził nam wewnętrzny sprawdzian, który skakaliśmy na kacu i wygrał Pastuch. No ale on jest z Północy, to co się dziwić. Matti po wypiciu trzech skrzynek napoju bezalkoholowego dostał rozwolnienia i cały dzień spędził w kiblu. Po zawodach poszliśmy świętować wygraną Pastucha - oczywiście on nic nie postawił kolegom, zgred jeden, ale koledzy degeneraci ze Słowenii zatroszczyli się o nas, kiedy okazało się, że całe kieszonkowe poszło na imprezę wcześniejszą. Kiedy wróciłem do hotelu, Matti koniecznie chciał się napić i zalał mi mojego notebooka, który po tej operacji nadawał się tylko do serwisu. Matti, ten osioł, w ogóle się nie przejął, zawodził tylko nad rozlanym piwem. Nie to jednak było najgorsze, ponieważ nagle przypomniał sobie, że kiedyś w jakimś wywiadzie posądzono go o studia informatyczne, i wziął się za naprawę. W ostatniej chwili wyrwałem mu mojego kochanego Daiki... eee, mojego laptopa i powiedziałem, że skoro najbardziej skomplikowanym urządzeniem urządzeniem, jakie potrafi obsługiwać, jest otwieracz do piwa, to łapy precz od skomplikowanej japońskiej techniki. Matti wzruszył ramionami i poszedł po kolejną puszkę.

Dzień następny przebiegł pod znakiem czekania na wieczór. Przyjaciele Słoweńcy nie zawiedli i urządzili nam na pożegnanie imprezę z niespodziankami. Nie wiem, co dali nam do picia, ale świadomość wróciła mi w momencie, kiedy oświadczałem się balijskiej żonie Kranjca. A może to był sam Kranjec??? Nigdy więcej słoweńskich trunków.

Tommi uznał, że tygodniowy obóz to za krótki okres odpoczynku od małżonki, i w drodze powrotnej zabrał nas do Estonii. Kompletnie nie pamiętam, co tam i jak długo robiliśmy, ale miało to chyba jakiś związek z alkoholem... Wiadomo, że Fin - a taki mistrz jak ja to w ogóle - z zasady ma mocną głowę, ale tym razem chyba lekko przeholowałem, bo jak jechałem do domu z lotniska autobusem (bo nikt nie raczył po mnie przyjechać, zaś Matti nie był jeszcze w stanie w ogóle przyjechać do domu), to za kierownicą widziałem... Lazaniowego!!! Co za koszmar! Nie dość że musiałem patrzeć na jego gębę, to jeszcze drżałem o swoje życie, bo przecież ten, kto dał mu prawo jazdy, musiał być szalony. No ale mówimy o Żabojadach przecież...

Tak czy owak - zrobiłem sobie małą przerwę od alkoholu, bo takie omamy potrafią człowieka wyprowadzić z równowagi na kilka dni, zaś za zaoszczędzone pieniądze zaniosłem kompa do serwisu i oto mam go z powrotem. Mój kochany japoński laptop :-)