Parobek to dureń. Zawsze o tym wiedziałem. Fińscy dziennikarze zresztą nie lepsi. Przylecieliśmy do domu. Wyszliśmy do ludzi, zaczęły błyskać flesze, posypały się pytania - wszystko jak należy. Niestety, Pastuch wyrwał się z szeregu i zaraz poleciał na terminal krajowy. A ci idioci za nim!

Nie potrafię tego pojąć. Mieli przed sobą prawdziwego mistrza, który jako jedyny wykazał odpowiedzialność za los ekipy. Mistrza, dzięki któremu ekipa zdobyła medal i to srebrny! A oni polecieli za jakimś parobkiem niczym stado reniferów. Za parobkiem, który tak balował na wyjeździe, że teraz zakazali mu startów w zawodach do końca sezonu. Sprawiedliwość zatriumfowała! Niemniej jednak to jest największa żenada.

Przez cały bieg do terminalu krajowego Pastuch wykrzykiwał obelgi pod adresem - zupełnie nie wiadomo czemu - Marvaili. Darł się, że nie odda pod nim żadnego skoku. I że w ogóle go nie interesują skoki. Bardzo dobrze - niech wraca na swoje pastwisko w Rovaniemi.

Kiedy w domu oglądałem film z MTV3, doszedłem do wniosku, że on ma chyba jakiś ukryty powód. No bo pomyślcie: Pastuch bluzga Marvailę. Tommi na pewno zareaguje na to odpowiednio, bo kto jak kto, ale Marvaili nie pozwoli bluzgać. Pastuch liczy pewnie, że Tommi zapędzi się w swoich deklaracjach i Miia poczuje się publicznie znieważona i każe Tommiemu wynosić się choćby do Ruki. A wtedy Parobek będzie miał szanse u Mii. Zawsze mówiłem, że jemu potrzebny psychiatra.

Jestem w każdym razie w Kuopio, jutro idę trenować na Puijo. Warunki wymarzone, w sam raz dla mistrza. Mam nadzieję, że na skoczni zjawi się grupa dziennikarzy, żeby docenić moje walory wszelakie.

PS. Myślę, że bliski jest czas, kiedy Puijo zmieni nazwę na Skocznia imienia Janne Happonena Mistrza.

Jestem Miszczem. Po pierwszym dniu skoków w Oberkowie zajmuję szóste miejsce. Wyprzedzają mnie farciarze Austriacy (trzech!!!), pajac Romøren oraz ten tam Małysz. Jutro im pokażę, co oznacza być Finem. Aho, Pastuch i Kanapowy pokazali dziś dno totalne i są gdzieś tam w tyle. Lazaniowy oddał najkrótszy skok, jego chłopak też lądował daleko przed punktem K. Mój triumf jest całkowity.

Aho zwala winę na chorobę - znów ma gorączkę! Ale czy jest się czemu dziwić? Wczoraj znów pobiegł gdzieś w szpilkach, kiedy tylko Tiia przestała go pilnować. No i ma za swoje.

Jutro zamierzam pobić rekord skoczni i zdobyć medal. Żadne farciarskie fircyki nie pozbawią mnie glorii mistrza.

Jesteśmy w dalszym ciągu w Oberkowie. Mieszkamy we wiosce kilka kilometrów dalej. To takie zadupie, że nawet sklepu żadnego nie ma. Chłopaki wysłali mnie do miasta po piwo - niestety, wszystkie auta były w użyciu. Nikt się tym nie przejął - powiedzieli, że mogę nawet stopem pojechać, byle bym im to piwo przywiózł. Udało mi się skołować środek transportu, co widać na załączonym obrazku. Mistrz w potrzebie może sobie pożyczyć rower od tubylców.

Poza tym dóóóóóóóóóóóóół. Tommi coś mówi o złocie, tymczasem patrząc na wyczyny nasze w porównaniu z norweskimi - złoto wygląda tylko jak jego urojenie. Trzech z nich lądowało w kwalkach powyżej 200 m - pajac Ber zaliczył 207! - a trzech z nas na 189,5. Dół i żenada. W dodatku Pastuch i Kanapowy dostali wyższe noty i byli o dwa miejsca wyżej. Aho nie brał udziału w kwalkach - odwalił dwa całkiem dobre skoki w treningach i wystarczająco się zmęczył.

Cóż, jutro nowy dzień - jeszcze dokopiemy fircykom Koja. Suomi on paras!

PS. Brzydal zajął trzecie miejsce w kwalkach. Trzeba będzie obmyślić na niego jakiś plan...

Ogólnie rzecz biorąc: wielki dóóóóóóóóóóóóóół.

Piłem przez trzy dni, ponieważ życie potrafi dokopać. Nagle zrobiła się środa, ale to nawet lepiej. A jeszcze lepiej, że wyjechaliśmy do Oberkowa, bo jak ojciec zauważył, że jego zapas Koskenkorvy został wyczerpany, nie był zadowolony. Ojciec ma sekretne hobby: od dwudziestu lat zbiera Koskenkorvę i to we wszystkich ekskluzywnych wydaniach - ma nawet o smaku salmiaków i renifera. A raczej miał...

Drugi konkurs w Willach to była porażka i żenada. Wygrał - nie uwierzycie - fircyk Romøren. Ja byłem dopiero 13-ty. W ogóle jakieś cuda działy się w tym konkursie, począwszy od tego, że w serii próbnej Pastuch skoczył najdalej, Matti był czwarty, a Lazaniowy piąty. Lazaniowemu podrzuciłem przed konkursem narty Lindströma, czego ten dureń oczywiście nie zauważył. W każdym razie Lazaniowego mieliśmy po pierwszej serii z głowy. Matti wyczerpał zapas dobrych skoków już na wstępie i w konkursie zajął miejsce 24. Pastuch walczył do końca, a ostatecznie skończył na czwartym miejscu. Dobrze mu tak, choć to i tak za wysoko dla niego. Aho ma już siły tylko na jeden skok w konkursie - i tak się zdarzyło, że tym razem było to w II serii, dzięki czemu udało mu się przesunąć z 16-go na 9-te. Żenada. Morgi zajął dopiero piąte miejsce, ale i tak wygrał Puchar Świata. Farciarz.

Romøren wygrał zawody, ale podejrzewam, że było to bardzo nieczyste zagranie. Jeszcze w nocy cierpiał na sraczkę i naprzemienne rzyganie - a wiem to stąd, że miałem pokój niestety obok jego pokoju i słyszałem, jak co minutę leciał do łazienki, a w przerwach płakał, że już nie może. Musieli mu dać coś na wstrzymanie i bardzo żałuję, że nie przeprowadzono potem kontroli antydopingowej. Romøren po konkursie wyglądał w każdym razie tak, jakby miał odlecieć. Mięczak.

Pojechaliśmy do Oberkowa w składzie: oczywiście mistrz ja, emeryt Aho, kanapowy Matti, ćpun Lappi i niestety parobek Olli. Nie rozumiem generalnie obecności całej reszty, bo to straszne cieniasy. Tommi mówi coś na temat złota drużynowego... Ten człowiek ma urojenia. Gdyby mi dał skakać za całą drużynę, to jeszcze miałby szanse.

Pastucha nie jestem w stanie ścierpieć. Dziś o 13 odbyła się konfrencja prasowa, na której nie raczył się pojawić, bo spał w najlepsze. Tommi zadzwonił do niego z instrukcją dojazdu, a w słuchawce usłyszał: "Która godzina?" Wiecie, co jest najgorsze? Że wszyscy są tym rozbawieni. MTV3 napisali osobny artykuł, a Tommi, Vaciak i Lappi śmieli żartować sobie publicznie i rozwodzić się na jego temat. No czy to nie jest największa niesprawiedliwość i podłość świata? A ja, odpowiedzialny reprezentant ekipy oraz wzór subordynacji, jestem pomijany milczeniem. Moją wypowiedź znów skrócili do jednego zdania.

Dóóóóóóóóóóóóóóóóóóóóóóóóóóóóół.

Jutro skaczemy kwalifikację do konkursu indywidualnego. Coś trzeba będzie wymyślić, bo nie jestem już w stanie patrzeć na gębę Pastucha...

Jestem Najlepszy, choć w konkursie mogło być lepiej. Dokopaliśmy farciarzom Austriakom, ale za to przegraliśmy z fircykami Koja. Dóóół i żenada. Musiałem stać potem na podium z rozczochranym Hilde, Jacobsenem, który ułożył chyba nowe słowa do hymnu, oraz Kochem, który ucieszył się z maskotki. Dobrawdy żenada - otaczają mnie idioci.

Konkurs zaczął się świetnie, oddałem wspaniały skok. Mogłem polecieć dalej, ale kręciło mi się w głowie od perfum Romørena, który skakał zaraz po mnie. Największy fircyk skoków wylądował metr dalej ode mnie. Farciarz. Jeden jedyny raz w życiu życzyłem Pastuchowi, żeby daleko poleciał - na szczęście nie zmarnował okazji i po jego skoku prowadziliśmy. Austriacy polegli już na początku i przestali się liczyć w walce. Czas najwyższy. Niestety, dwójka, na której wszyscy polegali pewnie najbardziej (co za niesprawiedliwość!) - czyli Kanapowy i Emeryt Aho - kompletnie dała ciała. No, Matti jak na swoją obecną formę to właściwie zachwycił - ale odnośnie Aho to kompletnie brak mi słów. Nie wiem, jakim cudem on ma rekord tej skoczni. Dziś ledwo 135 metrów zaliczył.

W drugiej serii Romøren znów pokazał, że jeśli chodzi o lądowanie, to musi się jeszcze wiele nauczyć - ale nawet mimo upadku Nory wciąż prowadziły! Co za niefart. Jak już raz uda się nam wygrać z Austriakami, to z kolei tacy Norwegowie są przed nami. Dóóóóóóóóóóóóóóół. Trochę stracha napędzili wszystkim Francuzi, bo Brzydal oddał taki skok, że po I serii fircyki Niemeli były trzecie - a stać z nimi na podium to by był koszmar, bo perfumy mają jeszcze mocniejsze od Romørena. (Prawda, że dziwne? Sam bym w to nie uwierzył.) Na szczęście jego koledzy udowodnili, że Francuzi mają tyle wspólnego ze skokami, ile Finlandia z krokietem.

Jutro konkurs indywidualny. Rozniosę fircyków w proch i pył. Muszę jakiś kominek znaleźć - Romøren będzie wyglądał zjawiskowo, jak mu tam łeb wsadzę.

Znów jesteśmy w jakichś Willach - ja nie wiem, czy oni w Europie nie umieją wymyślić jakichś bardziej oryginalnych nazw? Same Oberki i Wille. Żenada. W każdym razie skaczemy tu zawody na skoczni, której Aho jest jakimś farciarskim rekordzistą. Ponoć skoczył tutaj 152 metry (sam twierdzi, że nawet dalej. Co za...). Cóż, patrząc na wyczyny Schli-coś tam, można się spodziewać, że Aho długo rekordzistą nie pobędzie.

Kwalifikacje nie poszły tak dobrze, jak mogły. Zająłem co prawda wysokie szóste miejsce, ale przed sobą miałem takie miernoty jak Pastuch czy Romøren. Dóóóóóół. Dobrze, że Lazaniowy został w tyle - bo w treningu urządził fajerwerki i był siódmy! Skandal! Z naszych awansowali też Kanapowy (był 24-ty) i Lappi (cudem, bo z przedostatniego miejsca). Poległ Lindström, który znalazł się w towarzystwie Kazachów, Ukraińców i Białorusi. Mówiłem, żeby wysłać go na Kontynentala!

Cóż, kwalifikacje to kwalifikacje. Jutro zawody, a tam mistrz pokazuje swoją wielkość.

Wiecie co? Okazało się, że ten nasz trener nie jest taki głupi, na jakiego wygląda. Przyjeżdżam do domu, włączam kompa i czytam o tym, że w Liberku okradli Hofera z kolegami, a także kilku dziennikarzy. Wygląda na to, że mieliśmy tym razem szczęście. Ale Czechom mówimy od teraz zdecydowane NIE.

Na lotnisku pojawił się po mnie Joonas, ale mu grzecznie odmówiłem. Wzięłem taksówkę (30 euro!), bo nie chciałem ryzykować, że zawiezie mnie gdzieś do Jyväskylä. Ja muszę na Puijo, a skocznia w Jyväskylä przecież zupełnie nie nadaje się do skakania... W Kuopio w dalszym ciągu taka mgła, że na 50 metrów nic nie widać. Żenada.

Dzisiejszy dzień nie należał do najlepszych, ale usiłuję znaleźć pocieszenie w tych pozytywnych aspektach, a jest ich całkiem sporo:

Matti zajął w konkursie zaszczytne 30-te miejsce. Mówiłem, że nie powinno się go ruszać z kanapy - tylko dlatego, że wygrał Mistrzostwa Finlandii.

Lazaniowy zajął miejsce 29-te, więc możecie zrozumieć, o jakim poziomie skoków jest mowa. Jego kolega Brzydal był niewiele wyżej.

Pastuch znów zapomniał, że po skoku się ląduje - zaliczył glebę po przypadkowo dalekim skoku i pożegnał się z udziałem w drugiej serii.

Morgi nie wygrał konkursu ani nawet nie zrobił tego Schli-cośtam. Wygrał fircyk Jacobsen, taka odmiana.

Aho kompletnie spieprzył drugi skok - miał szansę na wygraną (farciarz), ale niestety. Ja bym na jego miejscu wstydził się ludziom pokazywać. Na emeryturę, dziadek! Od lat to powtarzam.

Ja wygrałem ponownie kwalifikacje i skasowałem kolejne 2000 euro. Dokupię sobie do pralki lodówkę. Jestem Wielki.

Niestety, w konkursie nie było już tak dobrze i z szóstego miejsca spadłem na dwunaste. To wszystko wina Czechów, bo dmuchali pod narty swoim cieniasom.

Wczorajszy dzień również nie zakończył się najlepiej. Najpierw wygrałem kwalifikacje, ale w konkursie zająłem dopiero 10-te miejsce!! No, dzięki wspaniałemu skokowi awansowałem o pięć pozycji, więc może nie jest tak tragicznie. Pastuch był wczoraj 28-my, a Matti kompletnie zawalił drugi skok i skończył na 22-gim. Nie ulega wątpliwości, że jestem najsilniejszym punktem w naszej ekipie - szkoda, że muszę skakać z takimi cieniasami.

Tommi dostał paranoi i przestał wychodzić z hotelu. Boi się, że go okradną. Cóż, ostatecznie Liberek to też Czechy i Czesi. Na skoczni machał nam dziś Vaciak, bo Tommi zabarykadował się w pokoju i powiedział, że nie wyjdzie. Kolejny świr do kolekcji. Jak my mamy do czegokolwiek dojść z takim trenerem? Przecież w skokach trzeba być odważnym!

Nareszcie w Kuopio! Podróż do domu nie była miła, ponieważ w samolocie dosiadł się do mnie Vaciak i zapytał, czy może skorzystać z mojego komputerka. (Hiihtoliitto jeszcze nie zaopatrzyło go w nowy, na razie dostał tylko Tommi - pewnie Marvaila mu z własnej kieszeni kupił... Pieprzone pedały.) Będąc mistrzem i w mistrzowskim nastroju łaskawie mu pozwoliłem. Vaciak tymczasem wyjął nowo zakupioną kolekcję Szoguna w wersji oryginalnej i tak spędził obok mnie dwadzieścia godzin lotu. Dóóóóóóóóóół.

Na lotnisku żadnego uroczystego powitania nie było, wyszli tylko rodzice i tradycyjnie Joonas. Joonas na mój widok rozdziawił gębę i już miał zadawać jakieś nieprzyzwoite pytania, ale go Anna trąciła w bok, i zamilkł. Popatrzyłem na niego z góry i zapytałam, czy chce mój autograf. Joonas powiedział, że z chęcią: na kwicie naprawy pralki, za którą skasował 120 euro. Co za drań! Mógłby mistrzowi odpuścić! A on jeszcze dodał, że to i tak zniżka po znajomości. Dóóóóóóół. Wiedziałem, że ta pralka nadaje się do wywalenia. W końcu kto jak kto, ale ja znam się na złomie...