Jakie to szczęście, że do Zakopanego dotarliśmy dopiero pod wieczór, bo inaczej ten sadysta nasz trener zaraz by nas zagonił na skocznię, co przy moim, lekko nadwerężonym, stanie byłoby dość bolesne. Patrzył z wyraźnym zawodem na skrytą w ciemnościach skocznię. Uwierzycie, że tam jest latem ciemno??? Co za dziwny kraj. W każdym razie jakoś nikogo chętnego do włączenia sztucznego oświetlenia nie było. Cudem ocalony - inaczej nie mogę tego nazwać. Nie przeszkodziło to Tommiemu zrobić nam dwugodzinnego wykładu na temat celów tego zgrupowania oraz oczekiwań, jakie ma wobec nas. Udało mi się zasnąć przy tej jego przemowie, niestety, trener to zauważył i zachował się w stosunku do mnie agresywnie. Co za brutal! A potem Harri cały czas prezentował publicznie, jak dostałem w głowę od Tommiego i zaryłem nosem w stolik, jakby to było baaaardzo zabawne. Ha ha ha.

W każdym razie drzemka pozwoliła mi nabrać trochę sił po podróży i kiedy wieczorem wybraliśmy się na miasto, byłem świeży, radosny i gotów na podryw. Założyłem swój dres wyjściowy (wyprasowany żelazkiem Harriego, które mu podebrałem, gdy śpiewał pod prysznicem), wyperfumowałem się pociągającym Axe i wyruszyliśmy. Wapniak Aho wolał zostać w hotelu, poszliśmy więc do Morskiego Oka we trzech: ja, Harri i Matti. Lindström zmył się w ogóle na cały wieczór, bo zdążył wcześniej zarwać jakąś blond piękność. (Choć mam wrażenie, że to ona zarwała jego - Lindström nie jest znany ze szczególnych talentów towarzyskich. On właściwie nie jest znany z żadnych talentów. Trudno być znanym, skoro się nie posiada.)

W lokalu była masa piszczących panienek, które zaraz obłapiły Mattiego i Olliego. Na ich medale poleciały, to oczywiste. Krzyknąłem na głos, że mam medal olimpijski, ale jakoś nikt nie zareagował. Widać muzyka za głośna była. Co gorsza, po ostatnim Tommi przestał mi wypłacać kieszonkowe, a koledzy zupełnie się nie przejęli, że nie mam na piwo. Ogólnie rzecz biorąc wieczór stawał się coraz gorszy: zero piwa, zero panienek. Kiedy piwo zapragnął mi postawić jakiś facet, który cały czas podejrzanie się mi przyglądał, uznałem że dość tego i że wracam do hotelu. Matti już był po swoich dwóch piwach i nadawał się tylko do odniesienia na kwaterę. Z Ollim było trudniej, bo rozkręcał się w miarę trwania imprezy i kolejnych piw i właśnie opowiadał grupie dziewczyn swoją ulubioną historię o Mistrzostwach Świata w Sapporo i o tym, jak zdobył srebrny medal. Co ciekawe, za każdym razem ta historia nabiera więcej szczegółów i ostatnia jej wersja brzmiała tak, że Harri pokonałby Ammanna z łatwością, ale ponieważ zahaczył nartą o nierówność w śniegu, sędziowie odjęli mu punkty. W każdym razie wina leżała po stronie sędziów, organizatorów oraz samego Ammanna, który nie przyznał, że to on, Harri Olli, jest prawdziwym zwycięzcą. Panny patrzyły na niego jak w obrazek, więc wkroczyłem w tę idyllę i powiedziałem, że wracamy do hotelu. Olli oczywiście nie chciał iść, ale przecież targanie Mattiego w pojedynkę nie wchodziło w rachubę, więc zagroziłem, że powiem trenerowi o jego romansie z Miią.

Było to pierwsze, co mi przyszło do głowy - przecież Miia nie spojrzałaby na Harriego, nawet gdyby miał pięćdziesiąt medali - ale Olli zbladł, strząsnął z siebie dziewczyny i posłusznie wziął Mattiego na plecy. Jestem w szoku. Czyżbym przypadkiem trafił w sedno i Olli ma coś do Mii??? Jestem bardziej genialny, niż myślałem.